Google Business Profile voor restaurants: fotogids
Het onderdeel van een Google Business Profile voor restaurants dat bepaalt of iemand naar binnen loopt, zijn de foto's. Openingstijden, telefoonnummer en een link naar de kaart zijn het absolute minimum. Elk concurrerend profiel heeft ze. De foto's zijn het enige onderdeel dat een hongerig mens werkelijk leest, en juist dat onderdeel laten de meeste eigenaren over aan wie toevallig een telefoon in de hand heeft.
Dit is een fotoworkflow, geen checklist om iets in te richten. Er wordt van uitgegaan dat je profiel bestaat en geverifieerd is, en het gaat over het deel dat je gasten blijft kosten.
Je foto's zijn de kaart die mensen als eerste lezen
Een set profielfoto's doet iets wat een menukaart niet kan. Hij beantwoordt "hoe voelt deze zaak op een donderdagavond", "is dit een zaal waar ik mijn ouders mee naartoe kan nemen" en "ziet het eten eruit zoals het beschreven staat", in een seconde of vier, voordat iemand een woord heeft gelezen.
Google is duidelijk over de bestanden die het accepteert. Foto's moeten JPG of PNG zijn, tussen 10 KB en 5 MB groot, minstens 250 pixels per zijde, met 720 bij 720 als aanbeveling. Ook vraagt het dat een foto "scherp en goed belicht moet zijn en geen ingrijpende bewerkingen of overmatig gebruik van filters mag bevatten". De volledige lijst staat op Googles pagina met fotovereisten.
Over die laatste zin struikelen restaurants. Een zwaar gefilterd bord dat niet lijkt op wat er op tafel komt, levert een terugbetaling en een tweesterrenrecensie op, en Google vraagt precies daarom dat de afbeelding de werkelijkheid weergeeft.
Weet je niet zeker of een foto binnen die grenzen valt, dan kun je de grootte en afmetingen controleren vóór het uploaden in plaats van na een afwijzing.
Google Business Profile voor restaurants: de fotoset die je moet maken
Google publiceert de categorieën die het wil en het minimum per categorie. Dit is geen gissing en geen bureaumening. Het is Googles eigen fotorichtlijn per bedrijfstype, en bij de meeste restaurantprofielen ontbreken minstens twee van deze categorieën volledig.
| Categorie | Googles minimum | Wat het voor de gast beslecht |
|---|---|---|
| Buitenkant | Minstens drie | Of ze je vanaf straat kunnen vinden, en hoe de gevel eruitziet als het donker is. |
| Binnenkant | Minstens drie | Licht, zitplaatsen en geluidsniveau: de vraag "kan ik hier een klant mee naartoe nemen". |
| Eten en drinken | Minstens drie | Portiegrootte en opmaak. Dit is de categorie die omzet oplevert. |
| Team | Minstens drie | Dat er mensen achter de zaak staan, wat voor een buurtrestaurant uitmaakt. |
| Gemeenschappelijke ruimtes | Minstens één van elk | Bar, terras, aparte zaal: alles waar een reservering van kan afhangen. |
Fotografeer de ontbrekende categorieën voordat je iets anders aan je profiel aanraakt. Een middag met een schone ruit en daglicht wint het van elke hoeveelheid geknutsel met bestandsnamen.
Gerechtfoto's, en wie ze een naam mag geven
Restaurants hebben een functie die andere bedrijven niet hebben, en bijna niemand gebruikt hem bewust. Op een restaurantprofiel krijgen gerechten namen die aan foto's hangen, en die namen kunnen van beide kanten komen.
Google zegt het onomwonden: "Both you and your customers can add photos and names of dishes." De zin die erop volgt is degene waar je naar moet handelen: "dish names added by you will get precedence over dish names added by customers", van Googles pagina over het beheren van de populaire gerechtnamen van je restaurant.
Gastenfoto's komen er, of je nu meedoet of niet. Heb je je eigen signatuurgerechten nooit geüpload en benoemd, dan is de versie van je kaart die getoond wordt die van een onbekende die bij slecht licht fotografeerde en uit zijn hoofd een naam verzon.
Fotografeer je zes best verkochte gerechten fatsoenlijk, upload ze en geef ze de naam waaronder ze op de kaart staan. Dat is een uur werk dat bepaalt hoe je eten wordt beschreven aan iedereen die je opzoekt.
Wat het bestand onthoudt, en waarom een groep met drie zaken daar belang bij heeft
Elke foto draagt informatie met zich mee die verder gaat dan het beeld: wanneer hij is gemaakt, waarmee, en, als de locatie aanstond, waar. Voor één restaurant is dat een weetje. Voor wie meer dan één zaal runt is het administratie.
Een groep met drie zaken verzamelt binnen een jaar een gedeelde map met eten-foto's, en in het tweede jaar kan niemand meer met zekerheid zeggen uit welke keuken een bepaald bord komt. Belandt het interieur van de verkeerde zaak op het verkeerde profiel, dan wordt de correctie giswerk. Een locatie die op het moment zelf in het bestand is geschreven, maakt dat gissen voorgoed overbodig.
Er is ook een set velden die om een andere reden het invullen waard is. Gevraagd hoe belangrijk EXIF-data is, zei Gary Illyes van Google Search in een gepubliceerde Search Office Hours-sessie: "Google doesn't use EXIF data for anything at the moment. The only image data, or metadata, that we currently use is IPTC." De IPTC-helft is het bijschrift, de maker, de credit en het copyright: het deel dat vastlegt wie de foto heeft gemaakt.
Betaal je een fotograaf, dan telt dat dubbel: het is de enige metadata waarvan Google officieel heeft gezegd die te lezen, en het is de vastlegging van wie de eigenaar is wanneer het beeld op een verzamelsite opduikt. Gaat een foto je permanente archief in, stel dan locatie en credit in het bestand in voordat hij wordt opgeborgen.
Helpt het geotaggen van je etensfoto's je hoger te komen?
Nee, en men zal je het tegendeel vertellen. De bewering is dat coördinaten in een foto Google vertellen waar je zit en je positie in de kaartresultaten omhoog brengen.
Het is drie keer getest. Twee tests vonden niets. De grootste liep over 27 bedrijven gedurende tien weken, met vijf controleweken waarin de locatie was verwijderd, en stelde vast dat één van de zeven maatstaven verbeterde en vier verslechterden. Het bureau dat de test uitvoerde, doet het niet meer voor klanten.
Geotag je etensfoto's zodat je weet uit welke keuken ze komen. Geotag ze niet in de verwachting dat er gasten van komen. Het volledige plaatje staat in wat het bewijs zegt over de ranking van foto's, en de mechaniek in hoe coördinaten in een foto worden geschreven.
Een fotoroutine die een drukke week overleeft
De meeste restaurantfoto-archieven vervallen bij gebrek aan routine, niet omdat iemand het belang ervan betwist. Deze routine past binnen één dienst.
- Controleer één keer tegen de categorieën van Google; noteer wat ontbreekt.
- Fotografeer de gaten bij daglicht, in één sessie.
- Fotografeer elk nieuw gerecht in de week dat het op de kaart komt.
- Geef je eigen gerechtfoto's een naam voordat een gast dat voor je doet.
- Stel locatie en credit in op alles wat het permanente archief in gaat.
- Verwijder elk kwartaal wat niet meer op jouw restaurant lijkt.
Dat laatste weegt zwaarder dan het klinkt. Een profiel met een foto van een zaal die je twee jaar geleden hebt verbouwd, wekt een verwachting die je niet gaat waarmaken, en je kunt controleren wanneer een foto werkelijk is gemaakt als je niet zeker weet hoe oud hij is.
